Oseski
 Świeżo urodzone kociaki mają zręczniejsze i lepiej skoordynowane ruchy przedniej niż tylnej części ciała. Zdrowe młode, po porodzie mogą podpierać się przednimi łapkami i przy ich pomocy przesuwać całe ciało. Niekiedy zaczynają też ssać nim jeszcze matka przegryzie pępowinę. Młode częściowo schną lizane przez matkę podczas porodu. Gdy kotka odpocznie po porodzie szczególnie dokładnie myje ich brzuch i odbyt.

 Przez kilka dni po porodzie małe, jeśli matka nie leży z nimi w legowisku, są ciche. Jednak ich wołanie sprowadza ją natychmiast spowrotem. Na początku matka rzadko opuszcza legowisko, wychodząc tylko by coś zjeść lub załatwić potrzeby fizjologiczne. Gdy wraca, budzi młode oblizując je kładzie się ostrożnie tak, by nie zrobić im krzywdy i aby miały dostęp do sutek. Gdy mały kotek opuści gniazdo, kotka nie zwróci na to uwagi dopóki ten zachowuje się cicho. Jeśli natomiast zacznie popiskywać matka natychmiast przybiegnie i chwytając delikatnie zębami za kark (jak zdobycz) zabierze go spowrotem do gniazda.

 Koty domowe rozwijają się znacznie szybciej niż ich dzicy krewniacy. Kocięta rodzą się ślepe i głuche, ale mają silnie rozwinięty zmysł węchu. W 9-10 dniu po porodzie kocięta zaczynają otwierać oczy. Kotki, które rodzą się z otwartymi oczami, wkrótce po porodzie padają.
W momencie narodzin oseski ważą od 52 – 104g, a mierzą około 12,5 cm długości.

Karmienie karmiącej kotki i młodych kociąt
 Dla zapewnienia zdrowia i prawidłowego rozwoju kociąt należy dobrze i obficie karmić matkę. Karma powinna  być świeża i zawierać jaja, tran oraz drożdże. Doskonała jest wątroba, która jest łatwo strawna, bogata w witaminy i niezbędne składniki mineralne.

 Kotki mają 8 sutek i tyle kociąt są w stanie wykarmić. Zaleca się jednak by pozostawiać im nie więcej niż 4 kocięta (uwaga ta dotyczy zwłaszcza kotek perskich) – kotki dzikie są bardziej mleczne od rasowych. Jeśli pozostawia się więcej niż 4 kocięta, należy pamiętać o tym, by od trzeciego tygodnia życia dokarmiać je mlekiem podawanym z butelki ze smoczkiem.
 Jeśli matka przestanie karmić młode (straci pokarm, padnie przy porodzie, będzie miała zapalenie sutek) kocięta należy karmić co 2 godziny mlekiem krowim z dodatkiem glukozy. Mleko krowie znacznie różni się składem chemicznym od krowiego (zawiera m.in. mniej białka). {jeszcze na ten temat tutaj}

 W momencie narodzin kocięta są bardzo wrażliwe na dotyk, dlatego szybko odnajdują sutki matki. Około 4 dnia życia zaczynają wykonywać ugniatające ruchy łapami, by wzmóc wydzielanie mleka. Po około tygodniu podwajają wagę urodzeniową.

 Młode są karmione przez matkę przez około 8 tygodni. Kotka w tym czasie sama utrzymuje czystość w posłaniu zjadając kocie odchody. Kocięta oddają kał dzięki masażowi jaki wykonuje matka liżąc im brzuszki i odbyt. Hodowca powinien stosować ręczny masaż brzuszków osieroconym kotkom.

 Czterotygodniowe kocięta próbują same wychodzić z gniazda i razem z matką jeść z miseczki. Dlatego mleko krowie przeznaczone dla kociąt, aby było bardziej pożywne,  powinno zostać wzbogacone o glukozę i żółtko.

 Miesięczne kocięta zaczynają bawić się ze sobą, umieją już siadać i są bardzo ruchliwe. W tym też okresie zaczynają wyrzynać się im ząbki. Zaczynają też spożywać delikatne pokarmy stałe (np. gotowane jaka, wątróbki).

 Do 3 miesiąca życia wszystkie kotki mają niebieski kolor oczu, bez względu na to jaki kolor będą miały w przyszłości.

Młode rosną nierównomiernie – tempo zależy od:

 W okresie między 20 a 30 dniem życia matka zwykle zaczyna szukać nowego miejsca na gniazdo. Kiedy znajdzie odpowiednie miejsce, bierze delikatnie każde kocię za skórę  na karku i trzymając głowę jak najwyżej przenosi je po jednym na nowe miejsce. Jeśli droga jest zbyt długa, a kotka – zmęczona, zamiast nieść kociaka  - wlecze go po ziemi. Małe potulnie się temu poddają, podwijając pod siebie główkę, łapki i ogonek. Starają się tak skulić, aby nie obijać się po drodze o nierówności terenu. Po dotarciu na miejsce kotka otwiera pysk, wypuszcza kociaka do nowego gniazda i wraca po następnego. W ten sposób przenosi cały miot. Po przeniesieniu ostatniego – wraca do gniazda raz jeszcze aby się upewnić, że zabrała wszystkie.

 Jednoznacznie nie wyjaśniono przyczyny tego zachowania, ale przypuszcza się, że może być ono spowodowane przez to, że:

 W skrajnych przypadkach zbyt silny zapach obcych, dla naszej kotki, ludzi może spowodować, że odrzuci ona lub pożre kocięta. Spowodowane zostanie to tym, że potraktuje ona młode jak zwierzynę łowną.

Kocięta 8-tygodniowe
 Okres ciąży i karmienia bardzo wyczerpują organizm matki i aby doprowadzić go do właściwego stanu w wieku 8 tygodni kocięta powinny zostać odłączone od matki. Nie należy się kierować błędnym myśleniem, że kotki są zbyt małe i potrzebują opieki i matki. Dla kociąt jest to szokiem, dlatego dobrze jest je wcześniej już przyzwyczajać do spożywania pokarmów stałych i płynnych podawanych w miseczkach.

 Odjęte od matki kocięta należy odrobaczyć (adipinian piperazyny) oraz jeżeli to konieczne odpchlić i wyczyścić uszy. Kociętami należy postępować spokojnie i łagodnie. Powoduje to, że gdy będą dorosłe to pozostaną łagodne i będą miały większe zaufanie do ludzi.

 W drugim miesiącu życia kotki stają się bardzo ruchliwe i chętne do zabawy. Pod koniec drugiego miesiąca ich zabawy zaczynają nabierać charakteru walki i polowania na niby.

 8-tygodniowe kocięta karmi się 5 razy dziennie, a po 4 miesiącach – 3 razy dziennie. Miseczki do podawania pokarmu należy utrzymywać w stałej czystości – myć w gorącej wodzie. Miejsce, w którym trzymane są kocięta powinno być ciepłe, suche i słoneczne, najlepiej z drewnianą podłogą. {spójrz też: karmienie małych}

 Od samego początku młode powinny być przyuczane do czystości. Dlatego niedaleko legowiska kociąt należy ustawić pojemnik z piaskiem - młode będą naśladowały matkę. Ustawienie kuwetki w odpowiednim czasie jest niezwykle ważne, gdyż jeśli nie zrobi się tego w porę, już dorosłe koty mogą być nieporządne, załatwiając się w różnych częściach mieszkania, a najczęściej za meblami przy ścianie. W wieku około 1,5 miesiąca zaczynają samodzielnie załatwiać się do kuwety.
Ponieważ koty nie lubią załatwiać się tam gdzie jest wilgotnie, wysypka kuwetki musi być często zmieniana, by nie zniechęcić małych do korzystania z niej. Kuwetkę należy często myć gorącą wodą z dodatkiem środka odkażającego.

 Kociaki powinny korzystać z częstego ruchu na świeżym powietrzu, gdyż słońce, ruch oraz gimnastyka wspaniale wpływają na rozwój organizmu, zapobiegając krzywicy, a to, że na otwartej przestrzeni cały czas się coś dzieje (np. fruwające ptaki, owady) powoduje, że obserwuje się lepszy rozwój psychiczny: kotki są inteligentniejsze i spostrzegawcze od hodowanych w zamknięciu.

 W wieku 5 miesięcy koty zaczynają obierać sobie terytoria i zaznaczać je wizytówkami zapachowymi. W tym okresie też następuje wymiana zębów mlecznych na stałe i na poważnie zaczynają też zwiedzać świat wokół siebie.

 W wieku 6 miesięcy koty są już zupełnie samodzielne i umieją polować, dając sobie doskonale radę w środowisku.

Pielęgnacja kociąt
 Choć koty to bardzo czyste zwierzęta, które dbają o swą toaletę, należy im w tym pomóc. Im wcześniej zacznie się dbać o sierść i zęby tym szybciej kot się przyzwyczai. Przed szczotkowaniem należy delikatnie pogłaskać kotka.
 Metalowym grzebieniem należy wyczesać sierść od głowy do ogona, uważając by nie zadać kociakowi bólu. Sprawdzamy też przy tej okazji czy nie ma pcheł. Szczotką włosianą wyczesujemy martwe włosy. Sprawdzamy łapki i czy miejsca między palcami. Na koniec należy wyszczotkować kocie ząbki i dziąsła. Tą część toalety koty lubią najmniej, ale z czasem się do tego przyzwyczajają.

 _______